ใกล้ถึงวันที่ตัวเลขอายุของช้านจะเพิ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง เยอะแยะเต้มไปหมด แต่ก้อไม่รู้ว่า หลังจากผ่านวันเกิด ที่เปรียบเสมือนปีใหม่ของตัวเองไปนั้น จะมีอะไรเกิดขึ้น หรือเปลี่ยนแปลงตามมาอีกหรือไม่..

 

หมอลักษณ์ ฟันธง ช้านได้อีเมล์ตั้งแต่ต้นปี อ่านแล้วก้อดูเหมือนจะแม่นนะ.. กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวันนี้ อีเมล์เขียนไว้ว่า...

คนเกิดราศี กรกฏ ปีนี้เป็นจังหวะที่เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงจริงๆ นับ> ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ปี 2549 ไปจนถึงประมาณปลายปี 2551 เป็นช่วงแห่งการ เปลี่ยนแปลงย้ายบ้าน ซ่อมบ้าน> เปลี่ยนรถ ซ่อมรถครั้งใหญ่ เปลี่ยนชีวิต..และตอนนี้ที่ช้านเปง...

 

เดือน 07/2007 ช้างเปงตัวเลขที่แรงเหลือเกิน ทำให้อะไรต่อมิอะไร เปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้.. และมีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นกะช้านมากมาย...

เริ่มจาก  งานรับปริญญาโท ที่จุฬา ที่มีกำหนดวันซ้อมใหญ่ในวันที่ 01/07/2007 และรับจริง 13/07/2007 ซึ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตช้านเปงอันดับแรก ด้วยการไปชุบตัว เปลี่ยนองค์ทรงเครื่อง ขัดศรีฉวีวรรณ ทั้งภายนอกและข้างใน แล้วก้อเข้า Loop ของการเปงนางแบบเช่นเคย เหมือนเมื่อครั้นก่อนหน้าที่ธรรมศาสตร์ แต่ครั้งนี้ คงไม่ถ่ายเยอะเท่ากับครั้งก่อนน้านแล้วเปงแน่ บรรยากาศงานรับปริญญาดูสบายๆ กว่าตอนป.ตรีอ่ะ เปิดโล่งมากกว่า อาจด้วยพื้นที่ที่จุฬากว้างขวางกว่า และจำนวนคนที่ขึ้นรับในแต่ละวันคงน้อยกว่าธรรมศาสตร์ เพราะจุฬาแบ่งเป็น 2 วัน แต่เหนื่อยพอตัว เติมความสวย ความงาม เพิ่มความสุขให้กับตัวเองกับการฉลองรับปริญญาโทที่จุฬา ที่กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ แทบกะอักเลือดพอสมควร... ขอขอบคุณ พ่อแม่ ญาติพี่น้อง และผองเพื่อนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับมหาบัณฑิตใหม่ ตัวน้อยๆๆๆๆ แล้วจะส่งรูปไปให้ดูกันถ้วนหน้านะจ้ะ..

 

12/07/07 เวลา 8.08 น. เจ้าตัวเล้ก ได้ออกมาลืมตาดูโลกหลังจากเก้บตัว บำรุงให้อ้วนพุงพุ้ยกว่า 9 เดือน ก้อออกมา say แง้ๆๆๆ กะครอบครัวจารุรัตนวารีเปงที่เรียบร้อย หลังจากที่คลอดเกินกำหนดวันมงคลของโลก 07/07/07 เจโน่ เปงหลายชายคนแรกของครอบครัวชั้น ที่ทำให้ช้านต้องไปเล่นทุกวันกะน้องตัวเล้กคนนี้เสมอ.. แต่แล้วก้อเหมือนได้โชค 2 ชั้น หลานชายร่วมตระกูลจึง ของครอบครัวน้องกิฟ น้องรักร่วมวงศาคณาญาติ แบบไม่เคยเปงญาติกันมาก่อน ก้อได้ออกมาลืมตาดูโลก เมื่อ 18/07/07 เช่นกานน เลยมีเจ้าตัวเล้กทั้ง 2 คนเปงพี่น้องกานนนเนอะกิฟเนอะ.. แล้วกิฟกลับมาค่อยมาพาไปเล่นกันนะ..

 

04/07/07 ลองกลับบ้านเส้นทางใหม่ แล้วให้พี่ชายไปรับ ปรากฏว่า รถถูกเฉี่ยว แต่พี่ชายใจดีไม่อยากมีเรื่อง ให้ต่างคนต่างซ่อม แล้วก้อแจ้คพ้อต 16/07/07 กับสัมพันธ์ประกันภัย ประจวบเหมาะเหลือเกินที่มันเจ๊ง...ไม่มีศูนย์ไหน อู่ไหน รับเอารถไปเคลมเลยอ่ะ.. เฮ้อ..แล้วช้านก้อต้องเหนื่อยกะการเคลมหรือนี่... ไม่น่าเลยเรา..

22/07/07 วันคล้ายวันเกิดเวียนมาครบอีกล่ะ.. แล้วเราจะเลขไรแล้วนะนี่.. วันเกิดปีนี้ ตรงกับวันอาทิตย์ เลยไม่รู้จะไปไหนได้นอกจากต้องอยู่กับครอบครัว hap กะหม่าม้า กะเจ้าตัวเล้กดีก่า.. ถ้ามีคนถามว่า จะให้พร อยากจะขออาไร  สำหรับตอนนี้ อยากจะขอเหลือเกินว่า.."ขอให้คนที่เราชอบ ให้เค้าชอบเราด้วยเถอะ.." จะได้แต่งงาน แต่งกานนนซะที..น้องๆ ไอทีแทครอคอยปาร์ตี้นี้ของเรา นานเต้มทีแล้วอ่ะ.. 5555 จะได้สมกับคำนายของแม่หมอ แห่งวัดระฆังได้บอกไว้... สาธุ...

 

26/07/07 ในอนาคตอันใกล้จวนเจียนนี้ ช้านจะต้องขึ้นเขียง ให้หมอเอาพังพืดออก (โธ่อดว่ายน้ำได้อย่างคล่องเลยเรา..) แล้วเราเปงตัวไรนี่..มีพังพืดด้วย เหมือนกัปปะเลย.. ตั้งแต่เกิดมาก้อยังไม่เคยถูกผ่าตัดเปงทางการแบบนี้เลย..กัวจังเยยยย แม้มันจะไม่ใช่โรคร้ายแรง แต่มันก้อทำให้อะไรๆๆ เปลี่ยนแปลงไปเหมือนกานนะ แต่คงเปลี่ยนแปลงไปในทางทีดีขึ้นอ่ะ..คือสามารถมีมือใช้งาน เล่นเอ้ม คีย์สเปซ ได้ตามปกติต่อไปนานๆๆๆ อ่ะ.. เฮ้อ..กัวๆๆๆๆ อยากได้กำลังใจจากใครบางคนจัง...อิ..อิ..

 

มหัศจรรย์เลข 7 ในปีนี้ที่มีแต่คนพูดถึง มันคงจะดีไม่น้อย ถ้าความมหัศจรรย์นั้น ได้เกิดกับกลุ่มกิจกรรมไอทีแทคปีที่ 7 นี้ ให้มีเวทีกิจกรรมได้คงอยู่ต่อไปตราบนานเท่านาน เพื่อประโยชน์แก่สังคมต่อไป

 

สุดท้าย ขอให้สิ่งดีๆๆ กับเลข 7 นี้ ส่งผลให้ทุกคนรอบข้างชั้น มีความสุขถ้วนหน้า แล้วอย่าลืมไปทำบุญเข้าพรรษา และขอ happy birthday ให้กับเพื่อนๆ ที่เกิดเดือน 7 นี้ทุกคน เพราะเยอะเหลือเกิน เปงเดือนที่มีเพื่อน หรือคนรู้จักเกิดเยอะที่สุดเลย สำหรับช้านเอง... (เกือบจะทั้งเดือนเลย)

 

ออกจากกรุงเทพในคืนวันศุกร์แห่งชาติ (ศุกร์สิ้นเดือน long weekend) ด้วยสภาพภูมิอากาศ ที่ใครๆ ก้อว่าไม่น่าไปเที่ยวทะเลเลยยิ่งนัก ฝนตกที่กทม. ตลอดช่วงหลังสงกรานต์มา และวันศุกร์ที่ออกเดินทางก้อหนีไม่พ้นกับสายฝนที่โปรยปรายลงมา แม้ไม่นัก แต่ที่นี่น่ะ กรุงเทพ เมืองศิวิไลซ์ ที่กลัวฝนยิ่งนัก รถติดสุด ๆ แล้วสมาชิกทริปนี้ จะมาทันขึ้นรถมั้ยนี่..

 

กาลเวลาขาไปช่วงนานแสนนาน ด้วยระยะทางกว่า 700 กม. จากกทม.ไปตรัง ยาวนาน 12 ชม.เศษ..ต้องสภาพการเดินทาง สิ่งแวดล้อม จุดพักรถ ยังคงเหมือนเดิมๆ ครั้นเมื่อไปกระบี่ และหาดใหญ่มาก่อนหน้า.. ฟ้าเริ่มสาง ตะวันทอแสงรำไร ๆ ๆ ให้สัญญาณว่า เรากำลังจะจุดหมายปลางทางแล้ว นั่นคือจังหวัดตรังนั่นเอง

 

ตรังเปงเมืองที่สวยไม่ใช่น้อย ถนนหนทางเรียบ เนียน และกว้างขวาง สมแล้วที่เปงบ้านเกิดของอดีตนายกฯ เมืองไทยคนนึง (เฮ้อ..ถ้ามีนายกฯ มาจากทุกจังหวัด ประเทศเราคงเจริญเท่ากันทุกจังหวัดเนอะ) ทุกคนตื่นได้ที่และเตรียมตัวออกรบ เอ้ย..ลงจากรถ พร้อม breakfast กันด้วยการต้องรับของทัวร์ที่ได้ซื้อแพคเกจไว้ พาเราไปกินอาหารเช้า เมืองตรัง นั่นคือ หมูย่างเมืองตรังและติ่มซำขึ้นชื่อนั่นเอง บรรยากาศ ที่ตรังเพียงแค่ 7 โมงเช้า แต่ร้านอาหารเช้าที่นั่น มีคนเต้มร้าน มากไปด้วยทั้งนักท่องเที่ยว ชาวไทยและต่างชาติ และคนพื้นเพเอง เราได้ลองลิ้มรสชาติหมูย่างเมืองตรัง และติ๋มซำกันหนำใจ พร้อมที่จะไปเลี้ยงปลาบนเรือก้อว่าได้ แต่บอกได้คำเดียวว่า..อร่อยจังเยย... 

 

ทริปนี้ มีไว้สำหรับเพื่อนวัยโจ๋ ที่ไม่กลัวสังขาร เพราะเราจะนั่งเรือไปถ้ำมรกต บนเกาะมุกกันต่อเลยนะ.. ขึ้นเรือที่ท่าเรือปากเมง พร้อมแบกสัมภาระลงเรือเพื่อมุ่งหน้าไปเกาะมุก เข้าถ้ำมรกต ต่อด้วยเกาะกระดาน ซึ่งเปงเกาะที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งของตรัง และที่เกาะนี้ก้อมีเทศกาลวิวาห์ใต้สมุทรกันด้วยเด้อ...ต่อด้วยเกาะเชือก และปิดท้ายที่เกาะม้ากันจ้า...

 

 

 

 

 

เพียงระยะเวลาสั้น ๆ ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน น่าแปลกใจจัง ที่คน ๆ นึงจะยอมสละเวลาตัวเองช่วยเหลือคน ๆ นึงได้ โดยไม่คำนึงถึงผลตอบแทน หรือสิ่งที่จะเกิดภายหลัง (หรือแค่เธออาจจำใจที่จะช่วยก้อตาม)

 

หลายคนบอกว่า เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์

นั่นหมายถึงอาราย มันคือสิ่งที่เราคุ้นเคยกันดีว่า ไม่ว่าจะทำอาไรก้อตาม เวลาจะเป็นตัวบอกได้ว่า สิ่งที่เราทำนั้น มีผลให้เราอย่างไร แต่คำนั้นเอง ที่เราเข้าใจกัน คือ เวลาจำนวนมากช่ายม่าย คือหลายปีผ่านไปใช่มั้ย หรือว่า...

 

แต่สำหรับช้านแล้วนั้น หากยืนดูอยู่ห่าง ๆ เวลา 4 เดือน จะเปงคำว่า เพียง 4 เดือน แต่หากดูอยู่ใกล้ ๆ แล้วนั้น ก้อจะบอกได้ว่า 4 เดือนก้อเพียงพอสำหรับความดีในตัวเธอที่ช้านเหงแล้วล่ะ..

 

ความช่วยเหลือที่ชั้นได้รับจากเธอนั้น ชั้นเหงเปงเรื่องที่ยิ่งใหญ่ เปงเรื่องที่สำคัญมาก สำหรับน้ำใจที่เธอมีให้กับชั้น ไม่รู้สินะ เวลาคือสิ่งสำคัญของแต่ละคนอย่างมากมาย แต่เธอก้อยังมอบสิ่งนั้นให้กับชั้น เพื่อให้ชั้นเองเดินไปยังจุดหมายปลายทางได้โดยดีที่สุด แม้ว่าตลอดเวลาเธอจะเสียงแข็งกับชั้นแค่ไหนก้อตาม ชั้นก้อรับมันได้ เพราะเธอมักบอกเสมอไม่ใช่เหรอว่า..ทุกสิ่งที่เธอทำให้ช้าน ก้อเพื่อช้านทั้งหมดนี่นา..

 

ณ ตอนนี้ชั้นเองก้อไม่รู้ว่าจะตอบแทนน้ำใจเธอได้อย่างไร เนื่องจากคิดไรได้ว่า จะทำอาไรให้เธอคืนอย่างไรบ้าง ยื่นไปเท่าไหร่ เธอก้อปฏิเสธมาทุกครั้งนี่นา...(หมดมุขเลยอ่ะ)

 

คำคมตอนละครเรื่องตี๋ตระกูลซ่ง ก้อบอกไว้ว่า "บุญคุณต้องตอบแทน แต่การให้อย่าหวังผล" ช้านเองก้อคิดว่า เธอก้อคิดเช่นนั้นเหมือนกาน เธอจึงทำให้โดยไม่หวังผลตอบแทนสิ่งใด แต่คิดในแง่กลับกาน ชั้นเองที่เปงฝ่ายรับ ย่อมอยากตอบแทนไรบ้างกะเธออ่ะ..จะให้รับอย่างเดียว หน้าตาเฉย ชั้นเองก้อลำบากใจนะ...

 

เอาเปงว่า หากมีสิ่งไหนที่ชั้นพอจะให้เธอกลับคืนได้บ้าง หรือทำให้เธอมีความสุขได้บ้าง เมื่อไหร่ที่เธอเอ่ยปากกะชั้น หากไม่ลำบากจนเกิดไป หากไม่ใช่ดาว เดือน ก้อบอกมาได้เลยนะ แล้วชั้นจะเต็มใจทำให้เธอบ้างล่ะ คราวนี้ แล้วจะรอเธอเอ่ยปากนะ ...(จะมีวันไหนมั้ยนี่)

 

ขอขอบคุณอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่ยอด    เป็นเพื่อนร่วมงานคนล่าสุดจริง ๆ และเป็น AMPD ด้วย เป็นคนที่เข้ามาแล้ว ทำให้เรารู้สึกว่า พี่วิทย์เลือกถูกคน พี่เค้าเลือกมาเป็นการเติมเต็มในส่วนที่เราแตกต่างกันให้ทำงานร่วมกันได้อย่างไม่มีปัญหาแน่นอน แต่ต้องขอโทษพี่จริง ๆ ที่แจ๋วไม่สามารถอยู่ช่วยให้เต็มส่วนได้อีกต่อไปแล้ว...

 

 

 

 

 

 

 

เอก   เพื่อนร่วมงานที่เข้ามาพร้อมกับปีย์ ไม่รู้จะสาธยายอะไรอ่ะ ไม่ค่อยได้รู้ในความเป็นเค้าทำไรนัก เพราะปีนฝ่ากำแพงเข้าไปไม่ได้เลยอ่ะ ทั้งสูงและหนา แถมยังไม่มีประตูหรือทางเข้าใด ๆ ให้เห็นอีก บอกได้แต่ว่า เอกเป็นผู้ชายสำอางมักๆๆๆๆๆๆๆ แบบว่าคนทั้งออฟฟิศจะไปกินข้าว แต่ต้องรอเอกเสริมความหล่อ จนหิวไส้กิ่วไปเลย

 

เรามีสิ่งหนึ่งอยากบอกเอกนะว่า.. ชีวิตคนเรามันต้องมีทั้งสุข และทุกข์ มันถึงสนุก และสมกับที่ได้เกิดมาเป็นคนในชาติหนึ่งนะ แล้วก็ขอยืนยันกับเอกด้วยว่า เวลามันไม่ได้ช่วยให้เราเปลี่ยนใจในสิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้วได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด ๆ ก็ตาม หินอย่างเรา สงสัยต้องใช้น้ำกรดเท่านั้นอ่ะ เวลาถึงจะช่วยทำให้เรากร่อนได้ แต่ถ้ามันเป็นเพียงน้ำเฉย ๆ ล่ะก็ คงยากนะ