สัมมนาไอทีแทค เปลี่ยนบรรยากาศ ไปเปิดกะลาที่ท่าฉลอมกานนน...

 

คุยกันรันจังไว้นานล่ะ ว่าจะไปเที่ยวบ้านรันที่ท่าฉลอม ด้วยที่น้องผันตัวเองไปปลีกวิเวก ปล่าวเปลี่ยวเอกา กลับมาเกิดเมืองอุตสาหกรรม แดนประวัติศาสตร์ พันท้ายนรสิงห์

 

บอกน้องไว้ว่าจะไป จนน้องบอกว่า ถ้าเก็บตังค์พี่แจ๋วครั้งละร้อย ป่านนี้คงได้เป็นล้านแล้ว โห..ช้านโม้ไปเยอะขนาดน้านเลยเหรอรันน้อย..

 

ไปสัมมนาเปิดกะลาครั้งนี้ เราก้อเน้นกินกะเที่ยวอีกตามเคย แต่เกี่ยวความรู้นอกกะลา กลับมาซึมลงสมองจนเขี่ยขี้เลื้อยออกไปได้บ้างเลยล่ะ

 

กับสิ่งแรกที่ได้รู้จักคือ อาชีพคนชิมกุ้ง  (ไก่ตาแตก มีด้วยเหรอ อาชีพนี้อ่ะ) อาชีพนี้ เน้นกินกุ้งกันอย่างเดียว เค้าถ่ายทอดกันตามพันธุกรรมด้วย ด้วยลิ้นสวรรค์ ชิมรสชาติกุ้งแต่ละบ่อที่เกษตรกรเลี้ยงไว้ แล้วให้ป้ายแปะกันจะๆ เลยว่า กุ้งคุณน่ะ ได้เกรดอารายกานนน ราคาจะดีไม่ดี อยู่ที่รสชาติกุ้งที่เลี้ยงนั่นแหล่ะ.. โหสุดยอด แล้วคอเรสเตอรอลจะขึ้นมั้ยนะ.. การเลี้ยงกุ้งขาว ก้อเป็นเรื่องยากอยู่เหมือนกาน ป๋าเช็ง ญาติรันจัง สอนให้เรารู้ว่า ถ้าต้องการหลุมลึก 2 เมตร สำหรับทำบ่อกุ้ง เราควรขุดดินลึกเท่าไหร่ ก้อขุด 1 เมตรไง ขึ้นมาถม เราก้อได้บ่อ 2 เมตรแล้ว (คมมาก)

 

ความรู้ที่ได้เปรียบเหมือนน้ำซึมบ่อทราบ ออสโมซิสกับป่าชายเลน ที่อุดมไปด้วยยุงมากกว่าปลาเท้า..เสียอีก (ช้านพูดเพราะม่ะ) อากาศหนาวมาก รันจังบอก แต่โทดนะ หนาวจน..เหงื่อแตกเลยอ่ะน้อง.. ได้ไปเห็นสุดขอบ สุดขอบเอเซีย (รันบอก) พวกวิสัยทัศน์กว้างไกล มองไปคงเห็น ฮาวายแล้วล่ะ ป่าชายเลนบ้านเรา เหลือน้อยกันเต็มทีแล้ว ควรอนุรักษ์ไว้ ให้เห็นปลาเท้าวิ่งเล่น..กระดึบกระดึบ..เห็นเต่าเดินเร็ว กว่าเต่าที่เรารู้จักเสียอีก เพื่อที่จะมากิน กินไรก้อไม่รู้ บรรยากาศ 

 

ได้สถานที่นอนล่ะ เอ๊ยไม่ใช่ ที่สัมมนาไอทีแทค ตามวัตถุประสงค์ (รองๆๆๆ) ของเราเสียที คุยกะน้องๆๆๆๆ (มีไปคนเดียวคือน้องเล็ก วิดคอม) จนได้ค.รู้เรื่อง การทำโรงงานกะปิ เพราะสถานที่ที่เราไปคุยด้วยนะ บ้านน้องแป้งเค้าทำกะปิน่ะ เป็นโรงงานเล็กๆ ด้วยภูมิปัญญาชาวบ้านท่าฉลอมล้วนๆ ได้กะปิแสนหอมและอร่อย ให้พวกเราได้กินกานน..

 

วิถีชาวบ้านแบบนี้แหล่ะ ที่คนไทยทั้งหลายมีให้กันและกัน ด้วยรอยยิ้มและไมตรีจิตอันดีงามเสมอมา..สมก้บคำว่าเมืองไทย เมืองยิ้มจิงๆ ขอขอบคุณผู้มีอุปการะคุณทุกท่าน มา ณ ที่นี้ค่ะ

 

การสัมมานาเชิงท่องเที่ยวเกษตรกรรมของเราไอทีแทค คราวนี้ ได้เปิดกะลาเอาขี้เลื้อยออกไปบ้าง (แต่ยังมีอีกเยอะ) ได้เห็นมุมมองความคิด ภูมิปัญญาชาวบ้าน ที่ทำธุรกิจและอิ่มท้องได้อย่างพอเพียงจริงๆ นี่แหล่ะเมืองไทย เต็มไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ มากมายที่ไม่รู้จักหมดจักสิ้น หากรู้จักคำว่า พอเพียงและเพียงพอ..รู้จักแบ่งปันกัน มองไปไกลจากสุดขอบฟ้า ทะเลป่าชายเลนท่าฉลอม มองไปถึง ฮาวาย ที่จะพูดคำว่า "อะโลฮ่า" นั่นคือ "ครอบครัว" คือ "Family" คือ "HOME" คือ "ITTAG" นั่นเอง