Billion Experience in My Life

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ใกล้ถึงวันที่ตัวเลขอายุของช้านจะเพิ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง เยอะแยะเต้มไปหมด แต่ก้อไม่รู้ว่า หลังจากผ่านวันเกิด ที่เปรียบเสมือนปีใหม่ของตัวเองไปนั้น จะมีอะไรเกิดขึ้น หรือเปลี่ยนแปลงตามมาอีกหรือไม่..

 

หมอลักษณ์ ฟันธง ช้านได้อีเมล์ตั้งแต่ต้นปี อ่านแล้วก้อดูเหมือนจะแม่นนะ.. กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวันนี้ อีเมล์เขียนไว้ว่า...

คนเกิดราศี กรกฏ ปีนี้เป็นจังหวะที่เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลงจริงๆ นับ> ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ปี 2549 ไปจนถึงประมาณปลายปี 2551 เป็นช่วงแห่งการ เปลี่ยนแปลงย้ายบ้าน ซ่อมบ้าน> เปลี่ยนรถ ซ่อมรถครั้งใหญ่ เปลี่ยนชีวิต..และตอนนี้ที่ช้านเปง...

 

เดือน 07/2007 ช้างเปงตัวเลขที่แรงเหลือเกิน ทำให้อะไรต่อมิอะไร เปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้.. และมีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นกะช้านมากมาย...

เริ่มจาก  งานรับปริญญาโท ที่จุฬา ที่มีกำหนดวันซ้อมใหญ่ในวันที่ 01/07/2007 และรับจริง 13/07/2007 ซึ่งเปลี่ยนแปลงชีวิตช้านเปงอันดับแรก ด้วยการไปชุบตัว เปลี่ยนองค์ทรงเครื่อง ขัดศรีฉวีวรรณ ทั้งภายนอกและข้างใน แล้วก้อเข้า Loop ของการเปงนางแบบเช่นเคย เหมือนเมื่อครั้นก่อนหน้าที่ธรรมศาสตร์ แต่ครั้งนี้ คงไม่ถ่ายเยอะเท่ากับครั้งก่อนน้านแล้วเปงแน่ บรรยากาศงานรับปริญญาดูสบายๆ กว่าตอนป.ตรีอ่ะ เปิดโล่งมากกว่า อาจด้วยพื้นที่ที่จุฬากว้างขวางกว่า และจำนวนคนที่ขึ้นรับในแต่ละวันคงน้อยกว่าธรรมศาสตร์ เพราะจุฬาแบ่งเป็น 2 วัน แต่เหนื่อยพอตัว เติมความสวย ความงาม เพิ่มความสุขให้กับตัวเองกับการฉลองรับปริญญาโทที่จุฬา ที่กว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ แทบกะอักเลือดพอสมควร... ขอขอบคุณ พ่อแม่ ญาติพี่น้อง และผองเพื่อนที่มาร่วมแสดงความยินดีกับมหาบัณฑิตใหม่ ตัวน้อยๆๆๆๆ แล้วจะส่งรูปไปให้ดูกันถ้วนหน้านะจ้ะ..

 

12/07/07 เวลา 8.08 น. เจ้าตัวเล้ก ได้ออกมาลืมตาดูโลกหลังจากเก้บตัว บำรุงให้อ้วนพุงพุ้ยกว่า 9 เดือน ก้อออกมา say แง้ๆๆๆ กะครอบครัวจารุรัตนวารีเปงที่เรียบร้อย หลังจากที่คลอดเกินกำหนดวันมงคลของโลก 07/07/07 เจโน่ เปงหลายชายคนแรกของครอบครัวชั้น ที่ทำให้ช้านต้องไปเล่นทุกวันกะน้องตัวเล้กคนนี้เสมอ.. แต่แล้วก้อเหมือนได้โชค 2 ชั้น หลานชายร่วมตระกูลจึง ของครอบครัวน้องกิฟ น้องรักร่วมวงศาคณาญาติ แบบไม่เคยเปงญาติกันมาก่อน ก้อได้ออกมาลืมตาดูโลก เมื่อ 18/07/07 เช่นกานน เลยมีเจ้าตัวเล้กทั้ง 2 คนเปงพี่น้องกานนนเนอะกิฟเนอะ.. แล้วกิฟกลับมาค่อยมาพาไปเล่นกันนะ..

 

04/07/07 ลองกลับบ้านเส้นทางใหม่ แล้วให้พี่ชายไปรับ ปรากฏว่า รถถูกเฉี่ยว แต่พี่ชายใจดีไม่อยากมีเรื่อง ให้ต่างคนต่างซ่อม แล้วก้อแจ้คพ้อต 16/07/07 กับสัมพันธ์ประกันภัย ประจวบเหมาะเหลือเกินที่มันเจ๊ง...ไม่มีศูนย์ไหน อู่ไหน รับเอารถไปเคลมเลยอ่ะ.. เฮ้อ..แล้วช้านก้อต้องเหนื่อยกะการเคลมหรือนี่... ไม่น่าเลยเรา..

22/07/07 วันคล้ายวันเกิดเวียนมาครบอีกล่ะ.. แล้วเราจะเลขไรแล้วนะนี่.. วันเกิดปีนี้ ตรงกับวันอาทิตย์ เลยไม่รู้จะไปไหนได้นอกจากต้องอยู่กับครอบครัว hap กะหม่าม้า กะเจ้าตัวเล้กดีก่า.. ถ้ามีคนถามว่า จะให้พร อยากจะขออาไร  สำหรับตอนนี้ อยากจะขอเหลือเกินว่า.."ขอให้คนที่เราชอบ ให้เค้าชอบเราด้วยเถอะ.." จะได้แต่งงาน แต่งกานนนซะที..น้องๆ ไอทีแทครอคอยปาร์ตี้นี้ของเรา นานเต้มทีแล้วอ่ะ.. 5555 จะได้สมกับคำนายของแม่หมอ แห่งวัดระฆังได้บอกไว้... สาธุ...

 

26/07/07 ในอนาคตอันใกล้จวนเจียนนี้ ช้านจะต้องขึ้นเขียง ให้หมอเอาพังพืดออก (โธ่อดว่ายน้ำได้อย่างคล่องเลยเรา..) แล้วเราเปงตัวไรนี่..มีพังพืดด้วย เหมือนกัปปะเลย.. ตั้งแต่เกิดมาก้อยังไม่เคยถูกผ่าตัดเปงทางการแบบนี้เลย..กัวจังเยยยย แม้มันจะไม่ใช่โรคร้ายแรง แต่มันก้อทำให้อะไรๆๆ เปลี่ยนแปลงไปเหมือนกานนะ แต่คงเปลี่ยนแปลงไปในทางทีดีขึ้นอ่ะ..คือสามารถมีมือใช้งาน เล่นเอ้ม คีย์สเปซ ได้ตามปกติต่อไปนานๆๆๆ อ่ะ.. เฮ้อ..กัวๆๆๆๆ อยากได้กำลังใจจากใครบางคนจัง...อิ..อิ..

 

มหัศจรรย์เลข 7 ในปีนี้ที่มีแต่คนพูดถึง มันคงจะดีไม่น้อย ถ้าความมหัศจรรย์นั้น ได้เกิดกับกลุ่มกิจกรรมไอทีแทคปีที่ 7 นี้ ให้มีเวทีกิจกรรมได้คงอยู่ต่อไปตราบนานเท่านาน เพื่อประโยชน์แก่สังคมต่อไป

 

สุดท้าย ขอให้สิ่งดีๆๆ กับเลข 7 นี้ ส่งผลให้ทุกคนรอบข้างชั้น มีความสุขถ้วนหน้า แล้วอย่าลืมไปทำบุญเข้าพรรษา และขอ happy birthday ให้กับเพื่อนๆ ที่เกิดเดือน 7 นี้ทุกคน เพราะเยอะเหลือเกิน เปงเดือนที่มีเพื่อน หรือคนรู้จักเกิดเยอะที่สุดเลย สำหรับช้านเอง... (เกือบจะทั้งเดือนเลย)

ความจริง . . .สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
ในขณะที่เรา กำลังคิดถึงใครสักคนหนึ่งอยู่นั้น
คน ๆ นั้นก็อาจจะกำลังคิดถึงใครอีกคนอยู่ก็เป็นได้
และอาจจะมีคนคิดถึงเรา . . .
โดยที่เราเองก็ไม่ได้สนใจ . . . ที่จะรับรู้เลยเช่นเดียวกัน

ในความฝันนั้น . . . เราเลือกที่จะรักได้
สามารถเลือกให้คนที่เรารัก รักเรา
เลือกที่จะสมหวัง เลือกที่จะไม่ผิดหวัง
แต่ในความเป็นจริง . . .
สิ่งที่เกิดขึ้นนั่น ไม่ได้เป็นอย่างในความฝัน

ความจริงที่เกิดขึ้นนั้น . . . มันสุดแสนจะเจ็บปวด
เมื่อรักนั้น . . . ไม่สมหวัง เมื่อรักไม่ได้เป็นดังที่ใจหวัง
เมื่อเราไปรักคนที่ไม่สามารถรักเราได้
ไม่ว่า . . . จะด้วยเหตุผลใด

การอยู่กับความฝัน . . . ทำให้คนมีความสุข
แต่เมื่อเจอกับความจริง  . . .ทุกสิ่งกลับเปลี่ยนไป
ดังนั้น . . . จึงไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่
เลือกที่จะจมอยู่กับความฝัน . . .
มากกว่าตื่นมาเจอความจริงที่เจ็บปวด

รู้ว่าเธอไม่รัก ไม่มีใจให้ฉัน
แต่เธอรู้ไหม. . . หัวใจไม่มีเหตุผล
แลกทุกอย่างเพื่อคำว่า “รัก” รักแล้วเจ็บก็ยอมก็ทน

รู้ว่าเธอหนักใจ และรู้ว่าลำบากใจ
ที่ยังเห็นฉันยังทุ่มเทใจ ให้เธออย่างนี้
ไม่มีทางที่จะรักฉัน ทุกถ้อยคำฉันเข้าใจดี
แต่ในวันนี้ ยังทำใจไม่ได้เลย

อย่าบอกฉันให้ตัดใจ อย่าผลักไสฉันให้ไกล
ช่วยทำเป็นไม่รู้ แค่ปล่อยให้ฉันนั้นรักเธออยู่เหมือนเดิมได้ไหม?
ไม่วิงวอนให้เธอสงสาร อ้อนวอนให้เธอมีใจ แค่อย่าใจร้าย
อย่าเกลียดกันก็พอ ...

ข้อความเหล่านี้ ช่างโดนใจซะเหลือเกิน เหมือนเอาเครื่อง sonalon มาจี้บำบัดที่ตรงหัวใจตรงๆ ยังไงๆๆอยู่ มันเลยรู้สึกเจ้บแปลบๆ เจ้บเหมือนไฟช้อตบริเวณที่มันอักเสบมั่กๆๆ ซึ่งมันเจ็บจนแทบทนไม่ไหว..แล้วช้านเองคงต้องถูกบำบัดแบบนี้ต่อไปอีกเรื่อย จนกว่าหัวใจจะแข็งแรง และจะมีใครม่ะ ที่จะเข้ามาช่วยยกเลิกการบำบัดนี้เสียทีนะ..

เธอเปงใครกันแน่ล่ะ..ทามมายช้านถึงลืมเธอไม่ได้เสียที เธอไม่ใช่คนหน้าตา เธอไม่มีคารมคมคาย เธอไม่มีความหวานเอาเลยซักนิด แล้วเธอมีไรดีที่ทำให้ช้านลืมเธอไม่ได้เสียทีกันล่ะนี่.. หรือเพราะเธอไม่ใช่ของช้านนนน ช้านจึงหยุดไม่ได้รึ

ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเพราะเธอ..เพราะเธอจริงๆ

 

 

 

 

 

ชั้นไม่เคยกัวกะความรักเลย แม้ว่าความรัก จะทำให้เจ็บปวดแค่ไหน ชั้นลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นได้หมด เพราะชั้นเลือกที่จะจำในสิ่งที่ความรักทำให้ชั้นมีความสุขล้นเท่านั้น

แต่วันนี้ ชั้นเริ่มรู้สึกว่า..ทำไมคนเราต้องมีความรัก เพราะเมื่อมีรัก ก้อมีทุกข็ตามมาอย่างแน่นอน...

 

 

 

 

ออกจากกรุงเทพในคืนวันศุกร์แห่งชาติ (ศุกร์สิ้นเดือน long weekend) ด้วยสภาพภูมิอากาศ ที่ใครๆ ก้อว่าไม่น่าไปเที่ยวทะเลเลยยิ่งนัก ฝนตกที่กทม. ตลอดช่วงหลังสงกรานต์มา และวันศุกร์ที่ออกเดินทางก้อหนีไม่พ้นกับสายฝนที่โปรยปรายลงมา แม้ไม่นัก แต่ที่นี่น่ะ กรุงเทพ เมืองศิวิไลซ์ ที่กลัวฝนยิ่งนัก รถติดสุด ๆ แล้วสมาชิกทริปนี้ จะมาทันขึ้นรถมั้ยนี่..

 

กาลเวลาขาไปช่วงนานแสนนาน ด้วยระยะทางกว่า 700 กม. จากกทม.ไปตรัง ยาวนาน 12 ชม.เศษ..ต้องสภาพการเดินทาง สิ่งแวดล้อม จุดพักรถ ยังคงเหมือนเดิมๆ ครั้นเมื่อไปกระบี่ และหาดใหญ่มาก่อนหน้า.. ฟ้าเริ่มสาง ตะวันทอแสงรำไร ๆ ๆ ให้สัญญาณว่า เรากำลังจะจุดหมายปลางทางแล้ว นั่นคือจังหวัดตรังนั่นเอง

 

ตรังเปงเมืองที่สวยไม่ใช่น้อย ถนนหนทางเรียบ เนียน และกว้างขวาง สมแล้วที่เปงบ้านเกิดของอดีตนายกฯ เมืองไทยคนนึง (เฮ้อ..ถ้ามีนายกฯ มาจากทุกจังหวัด ประเทศเราคงเจริญเท่ากันทุกจังหวัดเนอะ) ทุกคนตื่นได้ที่และเตรียมตัวออกรบ เอ้ย..ลงจากรถ พร้อม breakfast กันด้วยการต้องรับของทัวร์ที่ได้ซื้อแพคเกจไว้ พาเราไปกินอาหารเช้า เมืองตรัง นั่นคือ หมูย่างเมืองตรังและติ่มซำขึ้นชื่อนั่นเอง บรรยากาศ ที่ตรังเพียงแค่ 7 โมงเช้า แต่ร้านอาหารเช้าที่นั่น มีคนเต้มร้าน มากไปด้วยทั้งนักท่องเที่ยว ชาวไทยและต่างชาติ และคนพื้นเพเอง เราได้ลองลิ้มรสชาติหมูย่างเมืองตรัง และติ๋มซำกันหนำใจ พร้อมที่จะไปเลี้ยงปลาบนเรือก้อว่าได้ แต่บอกได้คำเดียวว่า..อร่อยจังเยย... 

 

ทริปนี้ มีไว้สำหรับเพื่อนวัยโจ๋ ที่ไม่กลัวสังขาร เพราะเราจะนั่งเรือไปถ้ำมรกต บนเกาะมุกกันต่อเลยนะ.. ขึ้นเรือที่ท่าเรือปากเมง พร้อมแบกสัมภาระลงเรือเพื่อมุ่งหน้าไปเกาะมุก เข้าถ้ำมรกต ต่อด้วยเกาะกระดาน ซึ่งเปงเกาะที่สวยที่สุดแห่งหนึ่งของตรัง และที่เกาะนี้ก้อมีเทศกาลวิวาห์ใต้สมุทรกันด้วยเด้อ...ต่อด้วยเกาะเชือก และปิดท้ายที่เกาะม้ากันจ้า...

 

 

 

 

 

วันหยุดสงกรานต์ปีนี้ ขอ shut down ตัวเองพักผ่อน เก็บแรงไว้ไปเที่ยวทะเล เอ้ย..ไม่ใช่ เก็บแรงไว้ทำงานต่อตอนเปิดจาก Long weekend  เลยได้มีเวลาเปิดโทรทัศน์ดู เจอรายการ "ธรรมะเดลิเวอรี่" ที่บรรยายโดย พระอาจารย์สมปอง ตอน "ใช้ชีวิตอย่างไรให้มีความสุข" ออกอากาศทางช่อง 5 วันที่ 13 เม.ย. 50 อ่ะจ้ะ แล้วสะดุดกับ คำคมประโยคนึงว่า "โลกน่ะ มีไว้เหยียบ ไม่ได้มีไว้แบก" ฟังแล้วโอ้..พระอาจารย์..มายก้อด..ช่าย...มันใช่เลย...

 

 

การใช้ชีวิตของเราทุกคนปัจจุบัน มักจะพบปัญหากันอยู่เรื่อย ๆ และบางคนกำอมักบอกว่า ปัญหาที่เราพบอยู่นั้น มันไม่มีทางออกเสียเลย เงื่อนไขต่างๆ เพียบเเหลือเกิน ตัวช่วยก้อไม่มี ไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร เราแบกโลกไว้โดยลำพัง อย่างหนักอึ้งเสียนีกระไร แต่ลองคิดถึงคำสอนของพระอาจารย์นี้ แล้วก้ออดขำปะปนไม่ได้ว่า พระท่านพูดถูกนะ เราเองเกือบทุกคนคงได้มีโอกาสเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ ตอนโลกและจักรวาลกันมาบ้างล่ะนะ.. แล้วเราเองคงไม่ปฏิเสธว่า เรานั้นอาศัยอยู่บนเปลือกของดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่มีชื่อว่าโลก และโลกนั้นก้อโคจรรอบดวงอาทิดย์อีกที โดยโลกก้อเปงเพียงดาวเคราะห์ดวงน้อย ๆ เมื่ออยู่ในจักรวาล จริงมั้ย.. และสัตว์ทั้งหลายที่อาศัยอยู่บนโลกใบนี้ เราเองก้อเดินและเหยียบย่ำอยู่บนพื้นดิน พื้นดินที่เปลือกโลกนั่นเอง ซึ่งนั่นหมายความว่า เราดำเนินชีวิตในแต่ละวัน โดยการเหยียบโลกอยู่นะ โลกจึงมีไว้เหยียบ มิใช่มีไว้ให้เราแบกนะ..

 

พระอาจารย์ได้สอนว่า ปัญหาที่เราเผชิญอยู่นั้น ให้มองว่ามันไม่ได้ใหญ่ซะแค่ไหนหรอก เพราะตัวเรานั้นมีขนาดเล็กกระจิดริดเมื่ออยู่บนโลก แล้วโลกก้อเล็กจิ๋วเมื่อมองจากจักรวาล แล้วปัญหาที่เราเจออยู่ล่ะ มันก้อยิ่งเล็กนิดเดียวเอง ซึ่งปัญหานี้มันจะใหญ่ หรือเล็ก ขึ้นอยู่กับตัวเราเองนั่นแหล่ะ ที่จะมองว่าใหญ่หรือเล็ก แต่ไม่ว่าปัญหานั้น จะใหญ่แค่ไหน ทุกปัญหาย่อมมีทางออก มีทางแก้ไขเสมอ... ต่างกับคนที่ไม่มีปัญหานะ เคยได้ยินมั้ยว่า..ใครก้อตามที่มีปัญหา ได้เจอปัญหา นั่นแสดงว่า คนๆ นั้นเปงคนทำงาน หากคนไหนไม่มีปัญหา ไม่เคยปัญหาเลย แสดงว่าคน ๆ นั้น ไม่เคยทำอะไรเลยต่างหาก.. เพราะฉะนั้น อย่าไปกัวปัญหาที่จะเกิดขึ้น อย่าไปคิดว่าปัญหาไม่มีทางออก ในเมื่อปัญหามันมาหาเราได้ มันก้อต้องออกไปได้แน่ ตามวัฏจักรของมนุษย์เราเลย.. ลองนั่งทบทวนกับตัวเองซะพัก แล้วจะได้รู้ว่า ทางแก้มันอยู่ที่ตรงไหน มันอยู่ที่ความตั้งใจ ขยัน อดทน หรือป่าว หรือมันต้องใช้เวลา...หรือบางที ทางออกมันก้อย่อมอยู่ตรงที่เราเข้ามานั่นแหล่ะ..อิ..อิ...

 

การทำกิจกรรมต่าง ๆ ก้อดี ไม่ว่าจะเปงกิจกรรมระหว่างการศึกษา หรือระหว่างการดำเนินชีวิตต่าง ๆ ย่อมทำให้เราได้เหงถึงปัญหามากขึ้น แล้วเราเองก้อจะมีโอกาสสะสมประสบการณ์การรู้จักปัญหา และวิธีการแก้ไขมันได้อยู่ตลอดเวลา ยิ่งเราเองมีโอกาสได้เรียนรู้ปัญหานั้นได้เร็วขึ้นแค่ไหนในชีวิต นั่นหมายถึงกำไรของชีวิตที่จะได้รับต่อไปล่ะจ้ะ...

 

นี่เปงสำนวนที่ใครต่อใครมักจะพูด เล่า กล่าวขาน ให้เราๆ ท่านๆ ได้ฟังอยู่เสมอ หลังจากที่เกิดเหตุการณ์บางเรื่องของชีวิตจริงที่มีลักษณะใกล้เคียงกับละครที่เราได้ดูกัน อย่างครั้งนี้ ขอย้อนไปดูภาพยนตร์การ์ตูน เรื่อง Happy Feet แล้วลองมองย้อนดูตัวเองว่า.. happy feet ให้อะไรแก่เรา บอกอะไรแก่เราบ้าง..

 

 

หากมองผิวเผินแล้วนั้น การ์ตูนเรื่องนี้คงเป็นการ์ตูนที่มีสีสัน ภาพที่สวยงามอีกเรื่องหนึ่ง และสามารถสร้างความสนุกสนานให้แก่ผู้ชมได้เป็นอย่างดี หากมองให้ลึกอีกสักหน่อยสำหรับคนทั่วไปนั้น คงได้เห็นถึงความสำคัญของการที่มนุษย์เข้าไปรุกรานห่วงโซ่อาหารของเพนกวิน ซึ่งมนุษย์เราควรเลิกพฤติกรรมเช่นนี้ หากยังคงอยากให้มีเพนกวินอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป แต่หากมองย้อนกลับดูตัวเอง ดำดิ่งลึกลงในรอยหยักสมองของเราเองนั้น ก้อจะได้พบว่า...เหตุการณ์เหล่านี้ ช่างบรรจงสร้างออกมาได้เหมือนสิ่งที่เราเคยเจอเลยเนอะ เสมือนหนึ่งที่ฮอลลีวู้ดทำเพื่อสิ่งนั้นเลยหรือป่าว..นั่นก้อคือสะท้อนให้เหงความเป็นกลุ่มไอทีแทค จากการ์ตูนเรื่องนี้

 

 

ส่วนเรื่องของความรักในเรื่องนี้ คงบอกได้ไม่ชัดเจนว่า จะสะท้อนไอทีแทคอ่ะ เพราะทุกคนคงมีความรักกันอยู่แล้ว ส่วนไอทีแทคเองมีความรักแบบใช้เสียงเพลงหาคู่หรือป่าว อันนี้คงต้องพิสูจน์กันเอง..

 

ที่ลองมองย้อนตัวเองกับ happy feet นั้น เพราะเปงการ์ตูนที่ดูแล้วรู้สึกว่า นี่คือไอทีแทค จึงอยากเล่าสู่กันฟังว่า หากเราเองรู้สึกว่า ตัวเองนั้นแตกต่าง และเราจะทำในสิ่งที่แตกต่างให้เป็นประโยชน์ให้ได้มากที่สุด เหมือนที่ใคร ๆ บอกให้ว่า ควรพลิกวิกฤติให้เปงโอกาสนั่นแหล่ะนะ...เพราะชีวิตคือการเรียนรู้ หากเราเองไม่รู้จักตัวเองแล้วนั้น เราคงทำอะไรต่อไปไม่ได้แน่ชีวิตนี้..และหากเรามัวแต่กดตัวเอง จมตัวเองให้อยู่กับความแตกต่างนั้น หรือมัวแต่ภาคภูมิกับความแตกต่างนั้น แต่ไม่ได้ทำให้สิ่งนั้นเปงสิ่งที่ดีกะตัวเองและผู้อื่น ก้อคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก....จริงป่ะ...